افشاگری روز شنبه عباس پالیزار در جمع دانشجویان همدانی واقعا غافل گیر کننده است. وی در این افشاگری علنا از فساد درونی همان مجموعه ای پرده بر می دارد که اکبرگنجی از آن با عنوان "تاریکخانه اشباح" یاد می کرد. این افشاگری و افشاگری عبدالله شهبازی در مورد الیگارشی زمین خوار- که هر دو شباهت های زیادی به هم دارند- را می توان نسل جدیدی از افشاگری های تاریخ جمهوری اسلامی خواند. این نسل جدید بر خلاف مدل افشاگری دولت اشاره مستقیم به نام افراد خاطی دارند و از سویی بر خلاف افشاگری های ضمن پروژه عالیجنابان رنگی با دیدی اصولگرایانه و نه دمکرات منشانه نسبت به فعالیت بخش خاصی از جناح راست بیان می شود. با این حال از لحاظ محتوا هم افشاگری های گنجی و هم افشاگری های اخیر شهبازی و پالیزان انگشت اتهام به سوی افراد خاصی دراز می کنند. طیفی از راست سنتی به همراه کنایه هایی به مصباح یزدی از جمله متهمین هستند.
اما سوالی که برای من و بسیاری اندکی تیره- و نه کاملا غیر قابل حدس و گمان- است اینکه پشت پرده این نوع افشاگری ها چیست؟ اندکی رجوع به حافظه سیاسی این نکته را بر ما می گشاید که افشاگری هایی این چنین غیر مترقبه و هزینه دار نمی توانند بی دلیل باشند. تجربه چند سال اخیر نشان داده است که عموما این چنین افشاگری هایی برای حذف گروهی از سیاستمداران در صحنه استفاده می شود. در مورد هاشمی رفسنجانی و جناح میانه رو این افشاگری یک بار توسط چپ و یک بار توسط راست به کار گرفته شد و قدرت وی را شدیدا جریحه دار نمود. جناح راست سنتی چه کرده است که امروز محکوم به فنا شده است. این ها همه سوالاتی است که ذهن من را بدجوری به خودش مشغول کرده است.

نظر سنجی

آرشیو موضوعی

اصلاحات
حرف دل
عکس
داستان
روشنفکری
شــهــر اصفهان
جامعه
بالاترین

نویسندگان

آرمین سنائی
پویا شوقی