از فردای پیروزی انقلاب اسلامی و استقرار نظام جمهوری اسلامی مخالفت ها و دشمنی ها با این نظام شروع شد.مخالفین این نظام از راههای مختلف سعی در شکست و یا حداقل تأثیر گذاری بر آرا و رفتار این نظام داشته اند.زمانی با ترور ، زمانی با کمک به دشمن مهاجم ، زمانی با فعالیت های بین المللی و در دهه ی سوم عمر این نظام با فعالیت های غیرخشونت آمیز و اصطلاحاً مدنی !

اگر نگاهی به دشمنان جمهوری اسلامی در این چند سال اخیر بیاندازیم ، از میان مجاهدین خلق ، لیبرال ها و سلطنت طلب ها کمتر می توان کامیابی را در عملکرد آنها یافت و حقیقاً نظامی که از ابتدا پشتوانه ی قسمت قابل توجهی از مردم را پشت خود داشت کوچکترین نرمشی در مقابل آنها نشان نداده است.ناکامی مطلق کارنامه ی مخالفین نظام جهوری اسلامی در 30 سال اخیر است.

اما گویا فعالیت ضد نظام را نباید منحصر به عناصر و گروههایی کرد که علناً اعلام مخالفت و عداوت می کنند.اگر نگاهی به نارضایتی مردم از عملکرد دولت کنونی بیاندازیم و بی توجهی دولت به خواسته های مردم که با فرافکنی و گاه توجیه غیر قابل قبول مسائل انجام می شود ، متاسفانه در می یابیم که فعالیت این دولت خیلی بیشتر از گروههای معاند ؛ بر ضد نظام بوده است.

دوست ندارم درمورد نیت آقای احمدی نژاد و کابینه اش صحبت کنم.الله به کل شعی علیم.امیدوارم که ایشان نیت بدی از ایجاد این اوضاع نداشته باشند و همان نگاه خوش بینانه را اتخاذ کنیم بهتر است که علت این ناکامی ها ضعف و کم تجربه گی جناح پیروز سوم تیر در اداره و مدیریت کشور دارد.

به عنوان کسی که به قطعیت اعتقاد دارد فردای براندازی و رفتن این نظام ، آغازی خواهد بود برای یک دیکتاتوری دهشتناک آرزو می کنم مسئولین بلند پایه نظام قبل از این که دیر شود فکری به حال این دولت بکنند.فکر نمی کنم اوضاع کنونی که متاسفانه مورد سؤ استفاده کسانی قرار گرفته که خود بزرگترین مفسدین اقتصادی و سیاسی هستند ، مردم را متعاقد کند به صبر خود ادامه دهند.

این اوضاع به همان اندازه که دارد به مردم ضرر می رساند و آنها تحت فشار های بی سابقه قرار داده است به همان اندازه نوکران سیاست های امریکا را خوشحال و امیدوار کرده است تا از این آب گل آلود ماهی بگیرند.

شاید بعضی از خوانندگان این نوشته بر این اعتقاد  باشند که مردم حداقل حق اعتراض به این وضع را دارند.اما نگارنده معتقد است ملت ایران هنوز از آن شعور و تحلیل صحیح از اوضاع برخوردار نشده اند که بتوانند درک کنند چه می خواهند بکنند.این را در یک قرن گذشته ثابت کرده اند.آنجایی که باید سخن می گفته اند رکود و سکوت پیش گرفته اند و آنجایی هم که وارد عرصه شده اند تصمیمات صحیحی نگرفته اند.متاسفانه مقایسه ایران با فرانسه و کشور های پیشرفته اروپایی کار درستی نیست.مردم کشورهایی که در آنها دموکراسی اصطلاحاً پاگیر شده است خوب فرق اعتراض مسالمت آمیز و اصلاح گرانه را با راه انداختن جوی خون می فهمند.