دیروز: سال هفتاد و شش با انتخاب خاتمی جریان اصلاحاتی با انگیزه های دمکراتیک و مردمسالارانه شروع شد.
 دیدگاه: اصلاح طلبان همه افرادی بودند که زمانی به پایه های نظام کمک کردند. گنجی سپاهی بود. حجاریان اطلاعاتی بود. سروش انقلاب فرهنگی را موجب شد. نمی توان به این گروه اعتماد کرد. دمکرات بودن اینان از روی منافع شخصی است.
نتیجه: تمام شخصیت های بالا فارغ از گذشته شان به دمکراسی و آزادی در این خدمت کردند. گنجی زندان رفت. حجاریان ترور شد و سروش ناچار به ترک وطن گردید. همه نشان دادند برای آرمانشان می جنگند. آنها به راستی تغییر کرده بودند.
امروز: هاشمی رفسنجانی در سخنانی به لزوم توجه به قابلیت های دمکراتیک جمهوری اسلامی و گسترش آزادی های سیاسی و حضور مردم تاکید کرد.
دیدگاه: همش دروغ گویی. یکی نیست بگه فلاحیان توی دولت کی بود؟ شریف امامی مهره ی کی؟ تو که بودجه ی مملکت رو صرف پروژه های سازندگی یه قرون دو زار می کردی تا رکورد بشکونی به فکر مردمی؟ پروژه هایی که هر دفعه یکیش بعد از افتتاح شکست می خورد؟ جالبه. نفرت از احمدی نژاد همه رو مثلا اصلاح طلب کرده.
دیدگاه: آقای رفسنجانی بهتره به سابقه‌ی خودشون در مورد آقای گنجی مراجعه کنن.
واقعیت علمی: دمکراسی نتیجه تلاش افراد برای ایجاد حکومتی است که در آن منافعشان بیش از هر سیستم دیگری تامین می شود. استقرار دمکراسی برای افراد وسیله ای است برای رسیدن به هدف موفقیت فردی و حفظ منافعشان. آدمی که در قدرت است نیازی به دمکرات بودن ندارد. دمکراسی را کسانی که از قدرت سرازیر شده اند پیشنهاد می کنند. بهتر است روحیه قدرت طلب انسانی را بپذیریم و ایده آلگرا نباشیم. این از بنیان های نظری لیبرالیسم است.
نتیجه اخلاقی( به سبک داور خان): نه یک شبه شیفته شویم و قهرمان بسازیم و نه اینقدر به هم بی اعتماد باشیم.