بزرگی می گوید ، وقتی برای مشکلی ، راه حلی پیدا نمی شود پس دیگر مشکلی وجود ندارد.به طور مثال تصور کنید شخصی از رنگ آبی متنفر است . به همین خاطر آبی بودن رنگ آسمان برای او یک مشکل آزار دهنده را به وجود آورده.حال مسلم است تعویض رنگ آسمان برای وی ممکن نیست، یا به عبارتی راه حلی برای مشکلش وجود ندارد. پس بهتر است که به طور کلی صورت مسئله را پاک کند و مشکل را مشکل نداند.

شرایط و اوضاع سیاسی حال حاضر کشور نیز که برخی تحلیل گران آن را بن بست سیاسی می دانند از جهاتی بی شباهت به مثال بالا نیست.اگر بخواهیم به بررسی جناح های سیاسی و تفکرات و اهداف آنها دقت بیشتری کنیم در میابیم تقریباً تمامی آنها به خاطر ضعف هایی که دارند نمی توان برای پیشرفت کشور دل به آنها بست.

اصولگرایان علیرقم تشکیلات و انسجام قوی و مثال زدنی که در بدنه خود به لطف استفاده از مجالس و هیئات مذهبی به وجود آورده اند از این بابت نسبت به بقیه جناح ها صاحب یک برتری هستند.اما چیزی که اصولگرایان از آن بی بهره اند هوش و مدیریت است که هرچند به قدرت رسیدن آنان را آسان می کند اما اداره کشور توسط این جناح و این تفکر یعنی بحران.

در مقابل اصلاح طلبان موقعیتی عکس اصولگرایان را دارند.یعنی هر چند سران و بدنه اصلاح طلبان تشکیل شده از مدیران ، دانش آموختگان و دانشجویان نخبه کشور هستند و در صورت حضور در قدرت می توانند سمت و سویی مثبت به امورات کشور بدهند اما متاسفانه به دلایلی ساختاری با ضعف تشکل سازی و ابعاد اجتماعی حرکات سیاسی ، مواجهند.از این بابت است که جناح تحول خواه نظام برای پیروزی در انتخابات همیشه دل به راه انداختن موج در جامعه می بندند.علی ایحال به قدرت رسیدن این جناح در کشور (قدرت فراتر از نهاد های تدارکاتچی.البته معتقدم بهتر است اصلاح طلبان حتی یک تدارکاتچی باشند تا اینکه اصولگرایان در این قسمت ها هم قدرت داشته باشند)به همان اندازه دشوار است که مدیریت توسط جناح راست.

از آن سو و از باب طنز هم اگر بخواهیم به اپوزیسیون هم اشاره ای بکنیم باید گفت این قسمت از سیاسیون از هر دو قسمت با ضعف روبه رو هستند.سران اپوزیسیون نه از هوش و کیاست برخوردارند و نه تشکل و بدنه منسجمی را در اختیار دارند.به همین خاطر است که موجودیت اپوزیسیون ایران فقط در محیط مجازی و غیرواقعی قابل حس است!

مع الوصف راه حلی برای مشکل کنونی حداقل در کوتاه مدت اندکی دور از ذهن است.شواهد این را نشان می دهد.حال سخن آن بزرگ چقدر در مورد اوضاع کنونی ما مصداق پیدا می کند ؟ نمی دانم ...

پی نوشت:

خدایا کفر نمی گویم

پریشانم

چی می خواهی تو از جانم؟

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی

خدایا تو مسئولی

خداوندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است

چه رنجی می کشد آن کس که انسان است و احساس سرشار است

یادش گرامی ، معلمی که اندیشیدن را به من و به بسیاری از انسان ها آموخت