چند وقتی است که وبلاگ نویسی حداقل برای من آن احساس همیشگی را همراه ندارد. پویا هم همین حس رو داره. هم یکم فضای بیرونی خشک و بی حس و حال و دلگیر شده و هم فضای شخصی خودم. این مقدمه ی شاید بی ربط رو گفتم، تا بگم یک چند تا عکس از دوران جوانی و شور و حال دارم که مشکلی برای بازدید عموم نداره. داخل ادامه ی مطلب گذوشتم. هم برای تغییر حال و هوای وبلاگ و هم تجدید خاطره و دوستانی که داخل عکس ها هستند. و هم همینطوری...

با پیمان. دوست دوران هنرستان که الان یه موبایل فروش حرفه ای شده که حتی کابل گوشی رو هم جدا می کنه توی پاچه ی ملت. آدم بدی نبود.

با مهدی.  خیلی اذیتش کردم. آخرین بار توی استادیوم آزادی (همین مسابقه ی آخر لیگ) دیدمش ولی وقتی منو دید صبر نکرد تا باهاش حرف بزنم. انگار ازم می ترسید. خدا از سر تقصیر همه ی بنده های گنهکارش از جمله من بگذره.

با بهادر و مهدی. توی چایخونه ی گلستان. بهادر پارسال در سن 18 سالگی ازدواج کرد. خیلی وقت گذشته از دوران این عکس ها. فکر کنم 2 سال. هر سه تامون تغییر شکل و وضعیت دادیم به جزء اون وسطی.

باز هم من و بهادر و اینبار برادر مهدی که اسمش الان یادم نیست. یک بار پشت موتور سیکلت با 60-70 کیلومتر در حال حرکت بود. من رو دید و خواست ابراز ارادت کنه. کلش رو 180 درجه چرخوند و جوری که دیگه اصلاً جلوی خودش رو نمی دید.سلام کرد و بعدش تصادف کرد. شانس اورد فقط پای طرف ناکار شد وگرنه الان باید همون جایی باشه که اهل دل هستند. توی این عکس، پرسپولیس رو توی فینال جام حذفی چهارتایی کردیم و سرافرازانه داریم به شهرمون برمیگردیم.

نه اسمش رو یادم میاد نه چیز دیگه. فقط یادمه منو که میدید می گفت: فایده ای نداره باید بری سر کار. یه سری جملات نامفهوم داشت. که گاهاً می شد ازشون برداشت پست مدرن کرد و به عنوان جملات قصار اونها رو یادداشت کرد. مثلاً وقتی وارد کلاس می شد داد می زد: سلام بچه ها، من دوباره اومدم!

من و داداشم. مجید. یه کارگزارانی متعصب. مثل قیافه ی من توی این عکس. خیلی شبیه به مرعشی موضع گیری می کنه. عاشق حاتمی کیا و آژانس شیشه ای و پرستویی و افتخاری و سپاهان.

من و مسعود. حالا دوباره گیر می ده چرا عکس از من گذوشتی تو وبلاگت.

اسمش رو یادم نیست. مداح بود. مرد نازنین و شریفی که می خواست من رو مداح کنه. توی مشهد هم خونه بودیم. چند شب هم باهم مداحی کار کردیم. خوشم نیومد.

پارسال دو ماه رفته بودم یه جایی آبدارچی شدم. بابام پیدام کرد و با چک و لگد بردم خونه. مگه چیه؟ کاره خوب.بهم هم میاد. همکار ها رو هم شادشون می کردم.

یه صبح سرد زمستونی. ساعت چهار. بعد از یه پیاده روی طولانی از پارک صفه تا پارک ملت. با جمعی از دوستان که در پشت صحنه هستند.

دوستانی که دیدند و خوششون اومد و از لحاظ امنیتی براشون مشکلی نداره از این کارا بکنند. بد نیست.