آرمین عزیز
نوشته ای که دیگر نمی نویسی. این تصمیم شخصی توست اما امیدوارم این حق را به من بدهی که به عنوان فردی که با تو آشنایی دیرینه  دارم نظرم را درباره تصمیمت بگویم.

نوشته ای که سه نفر از دوستانت به تو توصیه کرده اند قبل از اینکه بنویسی کتاب بخوانی. برای سه نفری که معرفی کردی منهای گزینه آخر احترام فراوانی قائلم. بنابراین حرفشان را بی مورد نمیدانم. با این حال این سوال برایم باقی مانده که یک انسان چقدر باید خود را در مقام بالایی بداند که دیگران را "نالایق" از نوشتن بداند. آیا رشید، مسعود یا میرا تمام کتاب های عالم را خوانده اند و همه راهها را رفته اند که خود را لایق نوشتن و تو را غیر مصلح می دانند؟ این افراد چگونه خود را در جایگاه تحکم به تو می بینند؟ "شورای نگهبان" وبلاگستان چه حقی دارد تا برای بقیه تعیین سرنوشت و صلاحیت کند؟
با شناختی که از رشید اسماعیلی و مسعود مزرعی دارم مطمئنم که منظور آنها تحکم نبوده است. ممکن است منظورشان منع تو از نتیجه گیری های کلی باشد و این پندی است که بسیاری به من نیز نموده اند. با این حال حکم منع از نوشتن را از آنها انتظار ندارم. در مورد میرا نیز ترجیح میدهم سخنی نگویم چون شناخت مثبتی از وی ندارم. با این حال چنین گفته ای را از او با تفکرات خودبینانه اش بعید نمی دانم.
و انتقادی از تو نیز دارم که دیدگاه دیگران را ارجح بر دیدگاه خودت دانسته ای. خودت نوشته ای که از خودت راضی هستی ولی با این حال تصمیمت را به دیگران محول کرده ای تا آنان برای تو تصمیم بگیرند. این را راه صواب نمی دانم. یادت نرود هیچ کس به اندازه تو خودت و توانایی هایت را نمی شناسد.
با این حال احترام تو برای رفقایت را تحسین می کنم. گرچه معتقدم این احترام نباید به استقلالت در تصمیم گیری ضربه بزند. اینک بر خلاف گفته برخی دیگر از دوستانت من به عنوان دوست قدیمی ات از تو میخواهم بنویسی. باید این را ادعا کنم که به شخصه از مطالب تو بسیار بیشتر از مطالب برخی از دوستانی که به تو توصیه خودبزرگ بینانه ننوشتن کرده اند لذت برده ام. اگر احساس می کنی انتقاداتی که دوستانت بر تو دارند صحیح است سعی کن خودت را بهتر کنی نه اینکه دست به نوعی خودکشی زنی.
در پایان گفته ای را ز داریوش م نقل می کنم که وبلاگ نویسی را برای "روشنفکر" چون "سربازی" می داند. یعنی دوره ای که افراد در آن تفکر خود را می سازند. بر خلاف گفته دوستانت لازم نیست برای وبلاگ نوشتن تمام کتب فلسفه غرب و شرق را خوانده باشی. اتفاقا وبلاگ نویسی فرصتی است که در تعامل با سایرین اصول حکمت را بیاموزیم.

قربانت، پویا